In juni jl werd in de raad het armoedebeleid vastgesteld. Gedurende het proces om tot een nieuw armoedebeleid te komen heeft onze fractie meermalen aandacht gevraagd voor de Voedselbank. Alle partijen waren het er wel over eens dat de Voedselbank er eigenlijk niet zou behoren te zijn. Tegelijk werd ook de noodzaak door de meesten wel onderkend. Onze wegen gingen echter uiteen als het ging om financiering van de kosten door de gemeente: de ChristenUnie is één van de weinige partijen die hiervoor heeft gepleit en helaas was er dus geen meerderheid voor financiële ondersteuning van de voedselbank.

Voor onze fractieleden te meer reden om de Voedselbank persoonlijk te sponsoren door deel te nemen aan het sponsordiner eind september. Tussen de gangen door kregen we voorlichting van wethouder Suijker, van Unilever als sponsor, van de Lions als organisator en van Sjaak Sies die samen met zijn vrouw de eerste voedselbank oprichtte. Interessant allemaal, maar…..

Toen kwam Anneke. Een deelneemster van de voedselbank, die zich spontaan had aangemeld om de noodzaak van de voedselbank te onderstrepen. Geen zielig verhaal (hoewel zeker niet zonder emotie) maar een boodschap die aankwam en iedereen stil maakte. Een boodschap die duidelijk maakte dat een goed armoedebeleid broodnodig is. Maar ook dat het maken van beleid gevolgd moet worden door controle op de juiste uitvoering, zodat mensen niet alsnog tussen wal en schip raken.
Die controle is één van de taken van een raadslid, waarbij je gevoed moet worden door contacten met allerlei mensen die met hun voeten in de praktijk staan. En over de praktijk ging Anneke’s indrukwekkende verhaal.

Als ik ooit opnieuw gemotiveerd ben geraakt om raadslid te zijn was het die avond wel, door Anneke.


Anke Huisman-Mak