Corine Dijkstra

Samenredzaamheid doet een appél op iedereen

Mijn naam is Corine Dijkstra. Vanaf 5 oktober 2016 mag ik wethouder zijn voor de ChristenUnie. Hiervoor ben ik 10 jaar werkzaam geweest bij de VNG, de laatste twee jaar als projectleider WMO. Mijn achtergrond als bedrijfseconoom en bestuurskundige/politicoloog verraadt mijn interesse voor cijfers, beleid en politiek. Aanvullend daarop ligt mijn hart bij mensen, bij welzijn, bij zorg. Mooi om dit bij elkaar te brengen binnen mijn portefeuilles. Ik ben getrouwd met Peter Dijkstra en samen hebben we drie kinderen en twee kleinkinderen. Als gezin zijn we betrokken bij de PKN in Gouda.

Sociaal domein  gaat in mijn beleving over alle Gouwenaren. Want kwetsbare mensen zijn vaak krachtig en krachtige mensen zijn kwetsbaar. De decentralisaties betekenden niet alleen dat er taken van het Rijk naar de gemeenten zijn gegaan.

De wetten betekenen ook een andere relatie tussen de overheid en de burger. In plaats van een lokale verzorgingsstaat is de gemeente ter ondersteuning van zelfredzaamheid en participatie (zoals het letterlijk in de naam van de Wet staat).

En hoe je hier ook tegenaan kijkt: op die kanteling is het budget dat Gouda krijgt voor deze taken gebaseerd.  Dat het woord “ zelfredzaamheid” inmiddels weerstand kan oproepen is begrijpelijk. Ik wil me in Gouda inzetten voor samen redzaamheid. Het gaat niet alleen om mensen die ondersteuning nodig hebben, maar ook om  mensen daarom heen, vrijwilligers, zorgaanbieders, professionals, sociale teams, ambtenaren, bestuurders. Vanuit mijn vrijwilligerswerk hier in Gouda (voor het Swanenburgsh Hofje en voor Inloophuis Domino) ben ik daarbij altijd sterk betrokken geweest.

Bij de VNG had ik contact met veel gemeenten die zich hiermee bezighouden. De vernieuwing in het sociale domein staat nog maar aan het begin en dat geldt niet alleen voor Gouda. Bij een taakverschuiving van 7,5 miljard (jeugd en WMO) is er flink werk aan de winkel geweest om de taken überhaupt draaiende te houden. Zeker als dat met veel minder geld moet. Tegelijk zie ik zeker de meerwaarde van de gedachte achter het beleid: ondersteuning dichter bij de mensen brengen, hen helpen hun eigen sociale netwerken en hun eigen mogelijkheden te gebruiken. Ondersteuning is maatwerk geworden, “one size fits all” werkt niet langer meer.

Corine Dijkstra